جاده ی کناره

جاده ی کناره – 1 شب – 120 تا سرعت
شیشه رو می دم پائین ، باد می آد –خیلی شدید
سرعت 130 تا
صورتم رو می بره ... حس می کنم دیگه صورت ندارم
سرعت 140 تا
چراغ رستوران ها و هتل های کنار جاده از پشت پلک هام آزارم می ده
مثل همه ی چیز های دیگه ، آزارم می ده
مثل آفتاب که باز فردا می خواد در بیاد ، مثل دوست دختر های تکراری و عوضی – مثل حرف های رمانتیک قلابی مثل دلقک بازی ها و تیکه انداختن های مسخره برای مخ زدنی که همه گان دانند ، به روی خودشون نمی آرند!! مثل هر کاری که برای چیز دیگری باشه ، هرچند مقدس ،
آزار میده ، من هم فحشش می دم ، مثل همه چیز های دیگه .همه ی چیز های دیگه.!
بخوابید چشمان من ، چونان متون مکبث، بی آزرم ، بی عذاب ، ...
...آزارم می ده
سرعت 160

ای کاش این باد ، تمام را می برد ، به یغما می برد احساس مرا ، صورت مرا ، فریاد ها را، چراغ رستوران های جاده را .بد را ، باد

را ، شومی ها را ، ستاره گان را ، همه را ای کاش می برد ،خدا را ای کاش که این سان است ....فقیر ، پیر ، و مفتخر به ایام شباب ، چون سرهنگانی که در حالی که محتاجند جرعه ای را
(سرعت 180)

اگر می برد دیگر مهم نبود چه بلایی بر سرشان می آمد ، اگر می خواست ، به پارکینگ دنیا می بردشان ، یا به خداشان وا می نهاد ، یا سر راه نیاز مندی می گذاشت که شاید هنوز محتاج شعر است و سرودن ، محتاج بال است و پرواز ، محتاج عشق است و گناه ، محتاج درد است و نگاه ،محتاج است به احتیاج ، به جهنم