جوانه ها - عاشقانه ای در ساحل

2008-09-18T07:54:00.001-07:00

پس از جدا شدن از خانم دکتر کریستینای رومانیایی که به صرف استیک دعوتش کرده بودم، به سمت ایستگاه اتوبوس می رفتم. نگاهمان که به هم افتان قفل شد! زل زدیم به هم و من همینطور راه می رفتم. او ایستاده بود. بعد از چند ثانیه گقتم : شما ایرونی هستید؟؟؟...
راننده تاکسی بود، می گفت اون موقع که ما اومدیم، اوضاع خیلی فرق می کرد... (مشخص بود که از طریق پناهندگی اومده.)
- چرا اومدید؟
- خب دیگه ...
- اینجا چطوره؟ راحتید؟ ایران...
- بد نیست، دیگه عادت کردیم، شما از ایران می آیید؟ یعنی بر می گردید تهرون؟
- آره. نگفتید؟ سختتون نیست؟
- نمی دوم، اینجا هم تا دلت بخواد داش مشتی هست، الآن اون آقا رو می بینید؟ ایشون هم راننده تاکسیه، با همیم، ایرونیه.. الآن کجا می رید؟
- می رم هتل بیرکه.
- از اون ور برید، اولین چهار راه دست راست ایستگاه اتوبوس خط 31 سوار شید.
- مرسی، کاری ندارید تهران انجام بدم براتون؟
- نه مرسی، من مرتب مب رم میام.
- خداحافظ.
- قربان شما.
باز هم از چهره، در فروشگاه، در صف صندوق:
- اینجا همه چی خوبه، ما از دانشجو های قدیمی هستیم، اومدیم اینجا درس بخونیم ...
- چرا بر نمی گردید ایران؟
- من همسرم آلمانیه. رستوران داریم. می دونید... عاطفه و این حرف ها مال این قرن نیست، دروغه ، هر وقت بخواین برین بالا، باید پاتونو بذارید رو شونه بقیه. اگه نذارید، بقیه می ذارن، تو ایرانن هم همینه.
2 تا دختر بچه بودن که چند تا کیسه بار سنیگن خسته شون کرده بود. فارسی حرف زدنشون با هم جلب توجه کرد، درست در میدون مرکزی کیل.
می رفتن مهمونی، به رسم ایرونی منم دعوت کردن، دلم برای فارسی حرف زدنشون غنج رفت.

در استگاه قطار به سمت هامبورگ، دیدم وایساده که چند نفر رو جمع کنه با هم بلیط بگیرن ارزون شه. ( دو نوع بلیط بود، 19 یورو و 29 یورو، بلیط 29 یورویی تا 5 نفر رو پشتیبانی می کنه و می تونن باهاش مسافرت کنن).
می گفت تو ایران لیسانسش فیزیک بوده بعد چند دقیقه گفت وکیل بوده...
- فعال حقوق بشر بودم(!). فعال زنان، معلم مدرسه بودم ، سر حجاب دختر ها که سر کلاس بر می داشتن، به من تذکر دادن، بعد چند بار دادگاهی کردنم، با قاضی دعوام شد و ...

2 تا بچه داشت، 10 ساله و 16 ساله، تو ایارن، خودش و شوهرش اونجا بودن ، می گفت شوهرم نیروی انتظامی بود، زندانی بود، فراری شد و با گذرنامه جعلی اومدیم. غصه داشت، هر چند نمی خواست نشون بده.

2008-08-29T12:54:00.000-07:00

man umadam conference o ina ay dirooz. ye shansi ay kun avordam ke tehran behet migam jishet alaska she.
man dirooz didam digeh daram midegham ghashang. negah kardam didam inja vaghti kar dari ke kar dari vaghti bikari ride beshe be ahvalet. didam un 4 rooy baad e conferenco mikham che gohi bokhoram? foghesh 2 ta nesfe rooyam beram ba keshti o fishing o in kosshera... baghiyash chi? kardanamam nemiad too depression...
begoo chi kar kardam:
ay internet check kardam didam estesnaan misheh:...
zang zadam daftar e emirates airline too hamburg.
goftam mikham bilitamo prepone konam.
raft check kard peida kard esmamo baad dobare check kard baad 3 bare check kard goft OK this will be free of charge. goftam beyan too ma tahtesh...
bilitamo avay kardam endakhtam baraye yekshanbe.
ta charshanbeh ghashang mimordam.
farda ham inja conference am albate ta zohre. khodamam farda bayad kossheramo begam.
baadesh miram city centre yekam migardam ta shab she .
pas farda sob rah mioftam miram ba ghatar hamburg o az unja fooroodgaho.... saat 15:15´flight to Dubai-Tehran. saat 3:50 sobe doshanbeh miresam be tehroon e aziz e khodemun ba hamun shoolooghio traffico meydoune vanak o nazi abado azadi o rahan o karaj o hameye khoobia o badaiaie delneshinesh.
sobesham miram sherkat.
mahramezooonam hamin mogheha shooroo misheh.
akh nemiduni cheghad khosh halam az inke intori shod.
dashtam az fekr e in ye hafte miterekidam.
fekr kon man ke aslan ashk nadaram shabi ye bar eyne bache nonora mizadam zire gerye: hegh heghi mikardam ke fekr konam hotel milarzid.
akhe in che kerm e koonie adam dashte bashe pashe biad inja ha zendegi kone.
inja saat 2:30 az tehran aghabtare digeh: age inja saat 12:00 basheh , Tehran saat 2:30 e .
hala dige badak nistam mitunam ba fekr e in kari ke kardam begzaroonam in chand roozo ... 2 rooze digeh, emrooz o farda. pas farda ham ke hamash too raham halim nemisheh. garche parvazesh be dubai kheili tulanie vali say mikonam irooni peida konam.
ye chize digeh : man inja ba ye dokhtare romaniayi ke tu hamburg zendegi mikoneh ashna shoda. albate PhD va Doost pesar dare pas aslan fekr nakon mitunam bokonamesh.
komakam kard baraye prepone kardan e bilitam.
manam davatesh kardam be sham.
baad az sham az ham joda shodim dashtam miraftam didam ye seri taxi o ranande taxi vaysadan yekishoon yejuri negam mikonaeh. goftam áre you iranian` goft yes.
agha gol az golam shekoft.
dahanam dard gerefte enghad english harf zadam hich khari nabud 2 ta kalameh farsi harf bezanam bahash. 2 ta az rannade taxia irooni budan koli chagh salamati kardim yekam roohiam ja umad.
baad raftam hotel.
baad ham chon mozakeratam movafagh bud va emtiaz gereftam yekam khoshalam.
mikham bargardam ghorbun e maman babam o sara o saeed o harchi baro bachx e iroonie beram .
hameye chizaii ke baraye khodam kharidam ro ham midam be saeed.
inja hamechi khube valki ghashangish mesle aroosake mesle naghashi , mesle mojasameh.
nemisheh bahash zendegi kard.
taze man moshkele zaban ham nadaram, fekr kon tanha bashi , zabunam balad nabashi ba kasi harf bezani.
aghalan ba in dokhtar romaniaie tunestam ye alameh harf bezanam.
kholase montazeret mimunam.
saai kon az maman babat va fak o famili ke dari lezat bebari , nemiduni tanhayi dar ghorbat cheghad sakhte.
miduni man adam e kheili lus o vabasteii nistam vali vaghti telephone zang mizaneh sedaie babamo mishnavam engar donyaro behem midan, na engar na, donyaro midan vaghean.
too in safar fahmidam age donyaro behem bedan, bazam haminghadr ke alan daram bar midaram azash, khoonevade, dustam sherkato khuneye dust dashtanimoon. fako famil, hamkaram. kasayi ke bahashun kar mikonam saram kola mizaran sareshun kola mizaram.
bad gholiaye irooni ro 2000000 bar be nazm e inja tarjih midam. nemidunam inayi ke mian inja zendegi mikonan chi kar mikonan amma amn in kare nistam no way.
engahdr ha ham ke giafe migiran pokhi nistan. computeri ke man alan daram bahash kar mikonam o mail mizanam az in compaq haye ahd e atighe ba monitor e CRT o key board e zaghart o USB ham nadare. tayze injaii ke man hastam IPM eshooneh, research institute . Wireless lan ke nadare.
koskholan baba kholase...
too hamin alman ke khodaye mashin sakhtaneh, aval ghiafe be nazaret tooop miad. baad mibini hame 206 savar mishano opel coursa. baazia benz o bmw savar mishan ke oon ghadr o ma ham darim too iran.
az camery o prado ham hanuz asari nist. na ke fekr koni nemikhana ... asheghe toyota an hamashoon vali hanuz be inja ha nareside.
hala taze alman 3rd keshvar e donyast inja hayi ham ke man budam, frankfurt, giessen, hamburg, kiel shahraye bozorgesheh.
in koskhola jaye Z ba Y eshoon avazie age eshtebah type kardam bebakhshid.
rsaaati baraye ye 206 pizoorie 2 dar , 15000 euro pool midan bedune option . misheh 22500000 toman . migam ke koskholan digeh.

2008-08-29T12:51:00.000-07:00

In avalin bare ke tanha mosaferat e toolani miram, dige hamchin gohi nemikhoram.
Alan ke minevisam, az Frankfurt umadam kiel, farad sob miram conference, tanha hastam hich khari naumad.
Kheyli chiza rajebe khodam fahmidam ke kheyliasho mardom midunestan khodam nemidunestam vali aksaresho hich kas nemidunest!!!
Masalan inke man aslant adam e tanhayi nistam, az mogheyi kea z WIWA joda shodam ( dishab) hamchin delam gerefte ke 4 dafe gerye kardam tori ke be high high oftadam, delam baraye farsi, baraye maman babam, saeed, sarah, farshid, to , khanum e asri, hatta baraye hezbollahia o gohtarin irania tang shode.
Ina baraye ma hichinistan.
Khub shod ke aval ye safar tanha umadam o hamchin khariati nakardam ke biam inja baraye dars khundan,man intori mimiram afsorde misham aslant digeh hich ja nemitunam dars bekhunam.
Hamun Iran momkene ye doctoraye pizoori begiram ama inja hatman tark e tahsil mikonam baraye hamisheh.
Na inja, har jayi joz Tehran, hatta shahraye digeh ham jaye zendegi nist ama inja ha digeh gohe.
To ehtemalan ozat kheyli behtare, hamisheh kasayi ro dari ke bahashoon farsi harf bezani.
Age delet khast baghaleshun koni.
Chakeram chakeri koni bahashun.
Man fahmidam adam e kheyli sonnati o dash mashti hastam , yani babam mano intori bar avorde. Man alan mehdi hosseini ro ke namayandeye baazaaaremuneh be hameye in adam hesabiaye inja tarjih midam .
Eftezahe, nemidunam chejuri mikham in tanhayi ro tahammol konam ta yek hafteye digeh.

Behar hal,
Rasti daneshgah azad ghabul shodam, hamuno miram engahd ham kesh nemidam in ghaziaro.

Asabiam, kheyli.
Enghad ke faghat film negah mikonamo namaz mikhunam!!! Are mitoni paradox ro bebini. Hatta ye bar ham disco nemiram naraftam. In dota aroomam mikoneh o tamas az Iran.
Hamin
Vay koo ta 4shanbeye digeh!!!

Sasan

چه کنیم با این همه ...

2008-08-08T11:29:00.001-07:00

در کوه می روم، بعد از ظهر است ، پنجشنبه و بعد از انجام کارهای یک روز شرکت به صورت فشرده تا ساعت یک، که مثلاً تداعی روزی نیمه تعطیل را در ذهنم با دست می سازم.
علی رغم گرسنگی مفرط، جهت بالا رفتن از سراشیبی نه چندان تند درکه تا برسیم به رستوران محل قرار، ناهار نمی خورم و به خودم وعده وعید جوجه کباب در مقصد می دهم، البته بدون برنج!!!.
همه می دانند هدف من از کوه ابداً لاغری و کوچک کردن شکم نیست، بماند...
میدان ونک، چیزی نمانده بود که ماکسیمای عزیز که احتمالاً سری بریده در خود داشت، له ام کند.
وقت نشستن در ماشین احساس می کنم قبل از نشستن کامل در اتومبیل در رو بستم!!! نزدیک بود گردنم قطع شده و همه گی از داشتن چنین گوهری محروم بمانید.
میدان درکه، گردو تازه و شاتوت آبی به دهان می اندازد، دو روزنامه می خرم، ایران و سرمایه ، سعید لیلاز سرمقاله اقتصادی در سرمایه نوشته، ترجیهمان بر خواندن است. روزنامه ها را لوله می کنیم در کمر کیف کمری نی چپانیم .
یک فال گردو تازه در نایلون در دست می گیرم. دونه دونه گردوها رو در می آرم و سعی می کنم پوستشونو بکَنم. هر گردو با درسته می افته زمین یا نصفش که منتظر پوست کنده شدن بود.
دومین گردو رو بر دااشتم که خانمی صدا کرد: آقا... آقا...
بر می گردم. می بینم روزنامه هام رو زمین اند تا دولا می شم بردارم پیکانی با سرعت در باریکه می آید. نزدیک بود سپرش رو با گیجگاهم خونی کنم. سرمو می کشم، از رو روزنامه رد می شه.... بر می دارم، رد لاستیک رو"ابران" افتاده.
دوباره مثل احمق ها لوله می کنم می ذارم سر جاش.
به کوه رسیده ، از خاکی یه کیلومتری اومدم... خانواده ای از روبرو میان، زنی چادری ، مرد با کت و شلوار مندرس و کفش شبرو خاکی له شده، پسر بچه پنج ساله که لباس اش نشان دهنده ی دلیل نگاهش بود، به کیسه گردو ها خیره شده، میاد جلو ...

آخیش از دست گردو ها خلاص شدم، حوصله پوست کندن هم نداشتم، جلوتر یه پیاله شاتوت می خرم. دو تا چنگال می زنم و به گرسنگی دامن می زنم. یاد استیک های استیک هاوس می افتم، کاش به جای کوه می رفتم سلطنت آباد ...
در همین حین ناگهان متوجه می شم که ای دل غافل!!! روزنامه هام!!!

دخترکانی چند شلوغ کنان از روبرو پدیدارند... در ذهنم یاد این می افتم که در بیکاری بالا چه کنم که دخترک خجالتی رسماً تقاضای شاتوت می کند. از سر حیای زیادی پیاله رو درسته می دم دستشون و ...
ای بابا !!! ولی بد هم نشد، گرسنه ام می کرد.

2008-07-31T04:04:00.000-07:00

عاشقا آدمای متوسطی هستند که با تعریف از همدیگه، خودشون رو بزرگ میکنن

سنگ قبر

2008-07-26T04:32:00.001-07:00

بر سنگ قبر من بنویسید : خسته بود اهل زمین نبود نمازش شکسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید : شیشه بود تنها از این نظر که سراپا شکسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید : پاک بود چشمان او که دایما از اشک شسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید : این درخت عمری برای هر تبر و تیشه دسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید : کل عمر پشت دری که باز نمی شد نشسته بود

ازاینجا

2008-07-25T04:12:00.000-07:00

آمدم جانم به قربانت، مگو حالا چرا؟
صد هزارم پس زدی، صدها هزارانم چرا؟

آرزویم در همه احوال رندی بوده ای
سربریده در کفت افتاده ام تنها چرا؟

پس بزن ای بی وفا، داغ دلم پرخون کن
هر که را این ناز در بستر کشند، پروا چرا؟

چشم من بر در مثال سنگ شد، کس در نکوفت
نه! نیامد آرزو، نالم به در حالا چرا

آرزویم! نازنینم! خاک پای توست جان
این همه غمزه کجا بود و کنون اینا چرا؟

عاقلان دانند کاین فرق من است و شهریار
کاو نگارش آخر آمد گفت: هم حالا چرا؟

ما به مهر تو سحر تا شام، دل ها بسته ایم
ناگهان شب تا سهر بگذاری ام تنها چرا؟

اشک عاشق هیچ معنی پیش روی تو نداشت
از دل سنگت چنین زهری برون بر ما چرا؟

نوشدارویم اگر بعد از هلاک آمد دمی
خوش بیاریدش، مپرسیدش دگر حالا چرا؟

شهریارا خوش به حالت عاقبت بعد از هلاک
نوشدارویت دمی آمد ولی با ما چرا

2008-07-25T04:11:00.000-07:00

از پای افکندی مرا، برپای بفکندی مرا
از خود تو بی خود کرده ای، حال دگرگون مرا

جان من و جیران من، صید من و صیاد من
آخر تو جانان منی، جانا به پبش آور مرا

دلبر تویی، آنم تویی، اول تویی، آخر تویی
هم تو سرآغاز منی، هم ختم و پایانی مرا

با هر نفس پس می زنی، بر هر دم آغاز دگر
مستانه ام! پرپر شدم، دریاب یک پرمرا

بی شور و شر کردی مرا، بی خواب و خور کردی مرا
هم درد مولاناست جان، باز آر از این ناله مرا

2008-03-23T01:48:00.000-07:00

من از تمام شما خسته ترم ، زار ترم . کدامتان این چنین نورد شدید ؟ تمام جوانی ام به دانایی به زحمت گذشته است ، می گذرد . ای وای از این همه غصه ، من بیچاره ام ، زارم . تمامم .

خدای ما نیست ، نمی دانم چطور اما نیست ، یا اقلاً مرا به خاک سپرده . خود را به خواب زدی ، اگر نه هزار بار صدایت کردم ، نشنیدی ، بیدار نشدی . من تمامم . خدا کند خدا کند همه چیز همین حالا برود پی کارش ، من دیگر نه حوصله ی موفقیت دارم نه حال زحمت ، نه جنبه ی شکست ، نه تحمل سختی : من در بیست سالگی چهل و پنج ساله شدم ، در بیست و سه سالگی مردم .

تو اگر بیایی یا نه ، هیچ به کار من نمیخوری من حالم از تمام کسان خود پسند مثل تو به هم میخورد و طاقت یک لحظه دیدنشان را هم ندارم .

برو گمشو !

باز آمدم

2008-03-07T12:05:00.000-08:00

باز آمدم

از هرم ایدین ، شاید روزی الئو بود هنوز هم ...

2007-06-28T07:07:00.000-07:00

الئو، ما همه خوب‌یم؛ما همه حیف‌ـیم؛ما همه یه روز کشف می‌شیم.‏همه‌ی ما رو می‌برن موزه.‏همه‌ی ما حیف می‌شیم.‏اما ما همه خوب‌یم.‏‎□‎دنیا زشتی کم ندارد؛دنیا زیبایی هم کم ندارد؛دنیا اما از تو خیلی کم دارد، الئو.‏خیلی.‏آن‌قدر که وقتی دور می‌شوی، دلم برایت تنگ می‌شود.‏لعنتی.‏آن‌قدر که لحظه‌ی آخر، در اداره‌ی پست، آدرس گیرنده‌ی همه‌ی نامه‌هایم را خط می‌زنم.‎□‎‏ ‏‎□‎امسال هم می‌میریم الئو،امسال هم پاییز می‌میریم؛خیره می‌شویم به تابوت چوبی‌ماه و می‌گذاریم حسرتمان را ‏بِکِشد.‏الئو، اعتیادِ غریبی‌ـست.‏بیدارم نکن صبح. نور در تابوت نمی‌آید؛ قسمت باید باشد...‏سال‌هاست نرقصیده‌ام الئو،از آن رقص‌ها که ...از همان‌ها...‏‎□‎الئو بیا بریم ماهی‌گیری؛ماهی‌ها رو هم با خودت از رو طاقچه بیار.‏نگران نباش،اگه نتونیم دوباره صیدشون کنیم، به‌تر هم می‌شه؛لازم نیست دفعه‌ی بعد ببریم‌شون.‏‎□‎متنفر می‌شوم الئو.‏تو که می‌دانی [اما چه فایده].‏باید با تابستان جنگید؛ باید با موج عظیمِ نُرم‌های تابستانی جنگید.‏باید جنگید الئو.‏تو که می‌دانی [اما چه فایده].‏خیلی وقت‌ـست سر از اثبات کول بودن‌ـم برای مترسک ‏برداشته‌ام.‏تو نمی‌دانی، این‌ را هیچ‌وقت به‌ـت نگفتم. خواستم بمانی و شک ‏کنی. خواستم بمانی و هر شب با ترس به تخت بیایی. خواستم ‏بمانی و نصف شب‌ها فکرهای عجیب به سرت بزند، بعد صبح ‏به‌واسطه‌ی همه‌ی آن فکرها غرق‌ـت کنم.‏کول نیستم؟!‏‎□‎لعنتی شده‌ای الئو،لعنتی...‏انقدر که فراموشت می‌کنم، گاهی.‏اما از لعنتی بودن در می‌‌آیی؛زود، خیلی زود،زودتر از این‌که یادت بیافتد باید تلاشی بکنی...‏‎□‎فراموش‌ـش کن، الئو.‏این طرفا پر ماهی‌گیره.‏این طرفا پر رودخونه‌سـت.‏رودخونه‌های این طرفا پر ماهی‌ـه (نه از اونا که جسد می‌خورن).‏‏...‏بعد تو هنوز من‌ُ «هانی» صدا می‌زنی؟‎□‎الئو،ببین پیتر هم داره پیر می‌شه؛ببین الیزا دیگه نمی‌رقصه؛ببین شارلوت دیگه بلند بلند قصه نمی‌خونه؛ببین جان داره مزّه‌ی اون ویسکی‌های خرکی‌ش رو فراموش ‏می‌کنه؛‏...‏بعد تو می‌خوای من فراموش‌ـت کنم و به نفر بعدی بگم‏«از الئو چه‌خبر؟ خیلی وقته دیگه ... نه؟»‏

2006-10-12T11:19:00.000-07:00

، غم تنهایی این دل بهر تو باز خوش است
. دیده ی غم زده و خانه ی بی ساز خوش است

، بهر تو زنده گی ام جام شراب از خون است
. برسان بار دگر ، سینه ی بی راز خوش است

، می رود عمر و دگر راه ، مرا نیست که نیست
. شادی ام با تو و غم بی تو مرا باز خوش است

، عارفان ملعبه ی دست هنرمندی تو
. عاشقان را نظری از سر آن ناز خوش است

، حافظ از رندی تو بار دگر پندم داد
. تو بیا کز تو همین خواجه ی شیراز خوش است

، خواجه اینک که جهان در ره فریاد تو نیست
، زاری هر شبه و خنده ی غم ساز خوش است

17/6/1385

2006-09-19T12:48:00.000-07:00

در کشور عزیز ما ، به کسی ربطی نداره که

- چرا یارو تو مترو ، تمام مدت احمقانه ترین و مبتزل ترین چیزی که اسمش رو می ذاره موزیک ، با کیفیت آشغالی از موبایلش پخش می کنه
- چرا راننده ی اتوبوس به جای 6 تا ایستگاهی که رو همه ی پنجره های ماشینش نوشتن 160 جا می ایسته
- چرا استاد دانشگاه به جای 2 ساعت ، 45 دقیقه درس می ده
- چرا هر کی از راه می رسه یه روزنامه ی معروف و درست حسابی رو می بنده
- چرا همه از طرف آدم حرف می زنن
- چرا هیچ تضمینی برای هیچ چیزی وجود نداره
- چرا سوالای کنکورو می فروشن
- چرا این همه بچه ها جون می کنن ، یه عده بدون کنکور سالی 10 میلیون می دن میرن دانشگاه
- چرا زندانی بدون حکم اینقدر تو انفرادی می مونه تا می میره
- چرا یارو دستشو می ذاره رو بوغ می رینه به مخت
- چرا یه پرونده 12 سال!!! تو نوبت دادگاه می مونه

اما تو کاملاً آزادی که بدونی

- علی دائی چقدر پول داره و تازه گیا کدوم ویلا و کارخونه رو خریده
- چرا علی با رزیتا دوست شده ؟ پس عاطفه چی که می ترشه ؟؟؟ح
- چرا فاطمه ابروهاشو نازک کرده ؟ مجید هم ابروهاشو تمیز(!!!) کرده ؟ جلف! اثرات این دختره س
- ریش به بهروز می آد یا نه
- چرا احسان و نرگس بچه دار نمی شن ؟ ( آقا جون دلش نمی خواد ... )
- چرا طرف قرمز می پوشه ؟ اه اصلا ً خوشم نمی آد ( انگار باید بیاد)
- جرا دختره اینطوری می خنده !؟ آشغاله
- چرا ساق جوراب سکینه کوتاس؟ پاش تو دانشگاها معلومه ! مانتوی تنگ هم می پوشه که بندازه بیرون
- چرا من تو تابستون بیکارم(مردم از خنده ، آرزوی یه شب خواب به دلم مونده این تابستون!) و کی باکار می شم
- چرا خانومه به بچه ش شیر خشک میده ! قدش کوتاه می شه
- چرا مستأجره نماز نمی خونه !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!ح
- چرا چاقه
- چرا لاغره
- زیادی درازه
- چرا زانتیا رو فروخت 206 خرید
- چرا رینگ پهن انداخته
- چرا پول داره
- چرا نداره
- چرا همه ش مریضه
- چرا با تاکسی می ره سر کار ؟ اون که 2 تا ماشین داره
- چرا زیاد تو توالت می مونه
- چرا اصلاً دستشویی نمی ره
- چرا کفش کلارکش قلابیه
- چرا طلاهاش کم بود
- چرا عروس بی ریخت بود
- جرا خالی بستن؟ داماد خونه نداره
- چرا گلشون اینقدر جواد بود
- چرا داماد سر بود
- چرا عروس ته بود
- به خاطر پول باباش زنش شده
- چرا سیگار می کشه
- چرا مشروب می خوره
- چرا غیر انتفاعی و آزاد و پیام نور رو گفتن دانشگاه تهران قبول شده

به هر کسی هم بگی ، بادی به غبغب میندازه : البته این مشکل فرهینگی ، از تاریخ و پیشینه ی این مردم نشأت می گیره . سطح سواد پایین ، ... ما که نفهمیدیم این مردم کی اند

قصیده ی آبی ، خاکستری ، سیاه

2006-09-16T06:29:00.000-07:00

در شبان غم تنهايي خويش
عابد چشم سخنگوي توا
ممن در اين تاريكيمن در اين تيره شب جانفرسا
زائر ظلمت گيسوي توام
گيسوان تو پريشانتر از انديشه ي من
گيسوان تو شب بي پايان
جنگل عطرآلودشكن گيسوي توموج درياي خيال
كاش با زورق انديشه شب
ياز شط گيسوي مواج تو من
بوسه زن بر سر هر موج گذر مي كردم
كاش بر اين شط مواج سياه
همه ي عمر سفر مي كردم
من هنوز از اثر عطر نفسهاي تو سرشار سرور
گيسوان تو در انديشه ي من گرم رقصي موزون
كاشكي پنجه ي من در شب گيسوي پر پيچ تو راهي مي جست
چشم من چشمه ي زاينده ي اشك گونه ام بستر رود
كاشكي همچو حبابي بر آبدر نگاه تو رها مي شدم از بود و نبود
شب تهي از مهتاب
شب تهي از اخترابر خاكستري بي باران پوشانده
آسمان را يكسرابر خاكستري بي باران دلگير است
و سكوت تو پس پرده ي خاكستري سرد كدورت افسوس
سخت دلگيرتر است
شوق بازآمدن سوي توام هست اما
تلخي سرد كدورت در تو
پاي پوينده ي راهم بسته
ابر خاكستري بي باران راه
بر مرغ نگاهم بسته
واي ، باران
باران ؛
شيشه ي پنجره را باران شست
از دل من اما چه كسي نقش تو را خواهد شست ؟
آسمان سربي رنگ من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
مي پرد مرغ نگاهم تا دور
واي ، باران
باران ؛
پر مرغان نگاهم را شست
اب رؤياي فراموشيهاست
خواب را دريابم
كه در آن دولت خاموشيهاست
شكوفايي گلهاي اميدم را در رؤياها مي بينم
و ندايي كه به من مي گويد :
”گر چه شب تاريك است
دل قوي دار ،
سحر نزديك است “
دل من در دل شب خواب پروانه شدن مي بيند
مهر صبحدمان داس به دست خرمن خواب مرا مي چيند
آسمانها آبي
پر مرغان صداقت آبي ست
ديده در آينه ي صبح تو را مي بيند
از گريبان تو صبح صادق
مي گشايد پر و بال
تو گل سرخ مني
تو گل ياسمني
تو چنان شبنم پاك سحري ؟
نه
از آن پاكتري
تو بهاري ؟
نه بهاران از توست
از تو مي گيرد وام
هر بهار اينهمه زيبايي را
هوس باغ و بهارانم نيست
اي بهين باغ و بهارانم تو
سبزي چشم تو درياي خيال
پلك بگشا كه به چشمان تو دريابم باز
مزرع سبز تمنايم را
اي تو چشمانت سبز
در من اين سبزي هذيان از توست
زندگي از تو و مرگم از توست
سيل سيال نگاه سبزت
همه بنيان وجودم را ويرانه كنان مي كاود
من به چشمان خيال انگيزت معتادم
و دراين راه تباه
عاقبت هستي خود را دادم

آه سرگشتگي ام در پي آن گوهر مقصود چرا
در پي گمشده ي خود به كجا بشتابم ؟
مرغ آبي اينجاست
در خود آن گمشده را دريابم
در سحرگاه سر از بالش خواب بردار
كاروانهاي فرومانده ي خواب از چشمت بيرون كن
باز كن پنجره را
تو اگر بازكني پنجره را
من نشان خواهم داد
به تو زيبايي را
بگذار از زيور و آراستگي
من تو را با خود تا خانه ي خود خواهم برد
كه در آن شوکت پيراستگي
چه صفايي دارد
آري از سادگيش
چون تراويدن مهتاب به شب
مهر از آن مي بارد
باز كن پنجره را
من تو را خواهم برد
به عروسي عروسكهاي كودك خواهر خويش
كه در آن مجلس جشن
صحبتي نيست ز دارايي داماد و عروس
صحبت از سادگي و كودكي است
چهره اي نيست عبوس
كودك خواهر من
در شب جشن عروسي عروسكهايش مي رقصد
كودك خواهر من
امپراتوري پر وسعت خود را
هر روزشوكتي مي بخشد
كودك خواهر من
نام تو را مي دان
د نام تو را مي خواند
گل قاصد آيا
با تو اين قصه ي خوش خواهد گفت ؟
باز كن پنجره را
من تو را خواهم برد
به سر رود خروشان حيات

آب اين رود به سرچشمه نمي گردد باز

بهتر آنست كه غفلت نكنيم از آغاز

باز كن پنجره را

صبح دميد

چه شبي بود و چه فرخنده شبي

آن شب دور كه چون خواب خوش از ديده پريد

كودك قلب من

اين قصه ي شاد از لبان تو شنيد :

”زندگي رويا نيست

زندگي زيبايي ست

مي توان بر درختي تهي از بار ،

زدن پيوندي

مي توان در دل اين مزرعه ي خشك و تهي

بذري ريخت

مي توان از ميان فاصله ها را برداشت

دل من با دل تو هر دو بيزار از اين فاصله هاست“

قصه ي شيريني ست

كودك چشم من از قصه ي تو مي خوابد

قصه ي نغز تو از غصه تهي ست

باز هم قصه بگو

تا به آرامش دل

سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم

گل به گل ،

سنگ به سنگ

اين دشت يادگاران تو اند

رفته اي اينك و هر سبزه و سنگ

در تمام در و دشت

سوگواران تو اند

در دلم آرزوي آمدنت مي ميرد

رفته اي اينك ، اما

آيا باز برمي گردي ؟

چه تمناي محالي دارم

خنده ام مي گيرد

چه شبي بود و چه روزي افسوس

با شبان رازي بود

روزها شوري داشت

ما پرستوها را

از سر شاخه به بانگ هي ، هي

مي پرانديم در آغوش فضا

ما قناريها را

از درون قفس سرد رها مي كرديم

آرزو مي كردم

دشت سرشار ز سبرسبزي رويا ها را من

گمان مي كردم

دوستي همچون سروي سرسبز

چارفصلش همه آراستگي ست

من چه مي دانستم هيبت باد زمستاني هست

من چه مي دانستم سبزه مي پژمرد از بي آبي

سبزه يخ مي زند از سردي دي

من چه مي دانستم

دل هر كس دل نيست

قلبها ز آهن و سنگ

قلبها بي خبر از عاطفه اند

از دلم رست گياهي سرسبز

سر برآورد درختي شد نيرو بگرفت

برگ بر گردون سود

اين گياه سرسبز

اين بر آورده درخت اندوه

حاصل مهر تو بود

و چه روياهايي

كه تبه گشت و گذشت

و چه پيوند صميميتها

كه به آساني يك رشته گسست

چه اميدي ، چه اميد ؟

چه نهالي كه نشاندم من

و بي بر گرديد

دل من مي سوزد

كه قناريها را پر بستند

و كبوترها را

آه كبوترها را

و چه اميد عظيمي به عبث انجاميد

در ميان من و تو فاصله هاست

گاه مي انديشم

مي تواني تو به لبخندي اين فاصله را برداري

تو توانايي بخشش داري

دستهاي تو توانايي آن را دارد

كه مرا

زندگاني بخشد

چشمهاي تو به من

مي بخشد شور عشق و مستي

و تو چون مصرع شعري زيبا

سطر برجسته اي از زندگي من هستي

دفتر عمر مرا

با وجود تو شكوهي ديگر

رونقي ديگر هست

مي تواني تو به من

زندگاني بخشي

يا بگيري از من

آنچه را مي بخشي

من به بي ساماني

باد را مي مانم

من به سرگرداني

ابر را مي مانم

من به آراستگي خنديدم

من ژوليده به آراستگي خنديدم

سنگ طفلي ،

اما خواب نوشين كبوترها را

در لانه مي آشفت

قصه ي بي سر و ساماني من

باد با برگ درختان مي گفت

باد با من مي گفت :

” چه تهيدستي مرد “

ابر باور مي كرد

من در آيينه رخ خود ديدم

و به تو حق دادم آه

مي بينم ،

مي بينم

تو به اندازه ي تنهايي من خوشبختي

من به اندازه ي زيبايي تو غمگينم

چه اميد عبثي من

چه دارم كه تو را در خور ؟

هيچ

من چه دارم كه سزاوار تو ؟

هيچ

تو همه هستي من ،

هستي من

تو همه زندگي من هستي

تو چه داري ؟

همه چيز تو چه كم داري ؟

هيچ

بي تو در مي ابم

چون چناران كهن

از درون تلخي

واريزم را

كاهش جان من اين شعر من است

آرزو مي كردم

كه تو خواننده ي شعرم باشي

راستي شعر مرا مي خواني ؟

نه ، دريغا ، هرگزباورنم نيست كه خواننده ي شعرم باشي

كاشكي شعر مرا مي خواندي

بي تو من چيستم ؟

ابر اندوه بي تو سرگردانتر ،

از پژواكم

در كوه گرد بادم

در دشت برگ پاييزم ،

در پنجه ي باد

بي تو سرگردانتر

از نسيم سحرم

از نسيم سحر سرگردان

بي سرو سامان بي تو - اشكم دردم آهم

آشيان برده ز ياد

مرغ درمانده به شب گمراهم

بي تو خاكستر سردم ،

خاموش

نتپد ديگر در سينه ي من ،

دل با شوق

نه مرا بر لب ،

بانگ شادي نه خروشبي تو

ديو وحشت

هر زمان مي دردم

بي تو احساس من از زندگي بي بنياد و

اندر اين دوره بيدادگري ها هر دم

كاستن كاهيدن

كاهش جانم كم كم

چه كسي خواهد ديد مردنم را بي تو ؟

بي تو مردم ،

مردم

گاه مي انديشم خبر مرگ مرا با تو چه كس مي گويد ؟

آن زمان كه خبر مرگ مرا

از كسي مي شنوي ،

روي تو را كاشكي مي ديدم

شانه بالازدنت را

بي قيد

و تكان دادن دستت كه

مهم نيست زياد

و تكان دادن سر را كه

عجيب !

‌عاقبت مرد ؟

افسوس

كاكش مي ديدم

من به خود مي گويم:

” چه كسي باور كرد جنگل جان مرا آتش عشق تو خاكستر كرد ؟ “

باد كولي ،

اي باد تو چه بيرحمانه شاخ پر برگ درختان را عريان كردي

و جهان را به سموم نفست

ويران كردي

باد كولي

تو چرا زوزه كشان

همچنان اسبي بگسسته عنان

سم فرو كوبان

بر خاك گذشتي همه جا ؟

آن غباري كه برانگيزاندي

سخت افزون مي كرد

تيرگي را در دشت و شفق ،

اين شفق شنگرفي

بوي خون داشت ،

افق خونين بود

كولي باد پريشان

دل آشفته صفت تو مرا بدرقه مي كردي

هنگام غروب تو به من مي گفتي

: ” صبح پاييز تو ، ناميمون بود ! “

من سفر مي كردم

و در آن تنگ غروب

ياد مي كردم

از آن تلخي گفتارش

در صادق صبح دل من پر خون بود

در من اينك

كوهي

سر برافراشته از ايمان است

من به هنگام شكوفايي گلها در دشت باز برمي گردم

و صدا مي زنم :

” آي باز كن پنجره را

باز كن پنجره را

در بگشا

كه بهاران آمد

كه شكفته گل سرخ

به گلستان آمد

باز كن

پنجره را

كه پرستو مي شويد در چشمه ي نور

كه قناري مي خواند مي خواند آواز سرور

كه : بهاران آمد كه شكفته گل سرخ به گلستان آمد “

سبز برگان درختان همه دنيا را نشمرديم هنوز

من صدا مي زنم :

” باز كن پنجره ،

باز آمده ام من

پس از رفتنها ، رفتنها ؛ با چه شور و چه شتاب

در دلم شوق تو ،

اكنون به نياز آمده ام “

داستانها دارم

از دياران كه سفر كردم و رفتم بي تو

از دياران كه گذر كردم و رفتم بي ت

و بي تو مي رفتم ،

مي رفتم ، تنها ، تنها وصبوري مرا

كوه تحسين مي كرد

من اگر سوي تو برمي گردم

دست من خالي نيست

كاروانهاي محبت با خويش

ارمغان آوردم

من به هنگام شكوفايي گلها در دشت

باز برخواهم گشت

تو به من مي خندي

من صدا مي زنم :” آي با باز كن پنجره را “

پنجره را مي بندي

با من اكنون چه نشتنها ،

خاموشيها

با تو اكنون چه فراموشيهاست

چه كسي مي خواهد

من و تو ما نشويم

خانه اش ويران باد

من اگر ما نشوم ،

تنهايم

تو اگر ما نشوي

هیچتني

از كجا كه من و تو

شور يكپارچگي را در شرق

باز برپا نكنيم

از كجا كه من و تو

مشت رسوايان را وا نكنيم

من اگر برخيزم

تو اگر برخيزي

همه برمي خيزند

من اگر بنشينم

تو اگر بنشيني

چه كسي برخيزد ؟

چه كسي با دشمن بستيزد ؟

چه كسي

پنجه در پنجه هر دشمن دون آويزد

دشتها نام تو را مي گويند

كوهها شعر مرا مي خوانند

كوه بايد شد و ماند

رود بايد شد و رفت

دشت بايد شد و خواند

در من اين جلوه ي اندوه ز چيست ؟

در تو اين قصه ي پرهيز كه چه ؟

در من اين شعله ي عصيان نياز

در تو دمسردي پاييز كه چه ؟

حرف را بايد زد

درد را بايد گفت

سخن از مهر من و جور تو نيست

سخن از تو متلاشي شدن دوستي است

و عبث بودن پندار سرورآور مهر

آشنايي با شور ؟

و جدايي با درد ؟

و نشستن در بهت فراموشي يا غرق غرور ؟

سينه ام آينه اي ست

با غباري از غم تو

به لبخندي از اين آينه بزداي

غبار آشيان تهي دست مرا

مرغ دستان تو پر مي سازند

آه مگذار ،

كه دستان من آن

اعتمادي كه به دستان تو دارد به فراموشيها بسپارد

آه مگذار كه مرغان سپيد دستت

دست پر مهر مرا سرد و تهي بگذارد

من چه مي گويم ،

آه با تو اكنون چه فراموشيها

با من اكنون چه نشستها ، خاموشيهاست

تو مپندار كه خاموشي من

هست برهان فراموشي من

من اگر برخيزم

تو اگر برخيزي

همه برمي خيزند

آذر ، دي 1343حميد مصدق

دکتر حسابی

2006-09-03T03:34:00.000-07:00

سيد محمود حسابي در سال 1281 (ه.ش), از پدر و مادري تفرشي در تهران زاده شدند. پس از سپري نمودن چهار سال از دوران كودكي در تهران, به همراه خانواده (پدر, مادر, برادر) عازم شامات گرديدند. در هفت سالگي تحصيلات ابتدايي خود را در بيروت, با تنگدستي و مرارت هاي دور از وطن در مدرسه كشيش هاي فرانسوي آغاز كردند و همزمان, توسط مادر فداكار, متدين و فاضله خود (خانم گوهرشاد حسابي) , تحت آموزش تعليمات مذهبي و ادبيات فارسي قرار گرفتند. استاد, قرآن كريم را حفظ و به آن اعتقادي ژرف داشتند. ديوان حافظ را نيز از برداشته و به بوستان و گلستان سعدي, شاهنامه فردوسي, مثنوي مولوي, منشات قائم مقام اشراف كامل داشتند. شروع تحصيلات متوسطه ايشان مصادف با آغاز جنگ جهاني اول, و تعطيلي مدارس فرانسوي زبان بيروت بود. از اين رو, پس از دو سال تحصيل در منزل براي ادامه به كالج آمريكايي بيروت رفتند و در سن هفده سالگي ليسانس ادبيات, در سن نوزده سالگي, ليسانس بيولوژي و پس از آن مدرك مهندسي راه و ساختمان را اخذ نمودند. در آن زمان با نقشه كشي و راهسازي, به امرار معاش خانواده كمك مي كردند. استاد همچنين در رشته هاي پزشكي, رياضيات و ستاره شناسي به تحصيلات آكادميك پرداختند.شركت راهسازي فرانسوي كه استاد در آن مشغول به كار بودند, به پاس قدرداني از زحماتشان, ايشان را براي ادامه تحصيل به كشور فرانسه اعزام كرد و بدين ترتيب در سال1924 (م) به مدرسه عالي برق پاريس وارد و در سال 1925 (م) فارغ التحصيل شدند.همزمان با تحصيل در رشته معدن, در راه آهن برقي فرانسه مشغول به كار گرديدند و پس از پايان تحصيل در اين رشته كار خود را در معادن آهن شمال فرانسه و معادن زغال سنگ ايالت "سار" آغاز كردند. سپس به دليل وجود روحيه علمي, به تحصيل و تحقيق, در دانشگاه سوربن, در رشته فيزيك پرداختند و در سال 1927 (م) در سن بيست و پنج سالگي دانشنامه دكتراي فيزيك خود را , با ارائه رساله اي تحت عنوان "حساسيت سلول هاي فتوالكتريك", با درجه عالي دريافت كردند.استاد با شعر و موسيقي سنتي ايران و موسيقي كلاسيك غرب به خوبي آشنايي داشتند وايشان در چند رشته ورزشي موفقيت هايي كسب نمودند كه از آن ميان مي توان به ديپلم نجات غريق در رشته شنا اشاره نمود.پروفسور حسابي به دليل عشق به ميهن و با وجود امكان ادامه تحقيقات در خارج از كشور به ايران بازگشت و با ايمان و تعهد, به خدمتي خستگي ناپذير پرداخت تا جوانان ايراني را با علوم نوين آشنا سازد. پايه گذاري علوم نوين و تاسيس دارالمعلمين و دانشسراي عالي, دانشكده هاي فني و علوم دانشگاه تهران, نگارش ده ها كتاب و جزوه و راه اندازي و پايه گذاري فيزيك و مهندسي نوين, ايشان را به نام پدر علم فيزيك و مهندسي نوين ايران در كشور معروف كرد. حدود هفتاد سال خدمت علمي ايشان در گسترش علوم روز و واژه گزيني علمي در برابر هجوم لغات خارجي و نيز پايه گذاري مراكز آموزشي, پژوهشي, تخصصي, علمي و ..., از جمله اقدامات ارزشمند استاد به شمار مي رود كه براي نمونه به مواردي اشاره مي كنيم:_ اولين نقشه برداري فني و تخصصي كشور (راه بندرلنگه به بوشهر) _ اولين راهسازي مدرن و علمي ايران (راه تهران به شمشك) _ پايه گذاري اولين مدارس عشايري كشور _ پايه گذاري دارالمعلمين عالي _ پايه گذاري دانشسراي عالي _ ساخت اولين راديو در كشور _ راه اندازي اولين آنتن فرستنده در كشور _ راه اندازي اولين مركز زلزله شناسي كشور _ راه اندازي اولين رآكتور اتمي سازمان انرژي اتمي كشور _ راه اندازي اولين دستگاه راديولوژي در ايران _ تعيين ساعت ايران _ پايه گذاري اولين بيمارستان خصوصي در ايران, به نام بيمارستان "گوهرشاد" _ شركت در پايه گذاري فرهنگستان ايران و ايجاد انجمن زبان فارسي _تدوين اساسنامه طرح تاسيس دانشگاه تهران _ پايه گذاري دانشكده فني دانشگاه تهران _ پايه گذاري دانشكده علوم دانشگاه تهران _ پايه گذاري شوراي عالي معارف _ پايه گذاري مركز عدسي سازي اپتيك كاربردي در دانشكده علوم دانشگاه تهران _ پايه گذاري بخش آكوستيك در دانشگاه و اندازه گيري فواصل گام هاي موسيقي ايراني به روش علمي _ پايه گذاري و برنامه ريزي آموزش نوين ابتدايي و دبيرستاني _ پايه گذاري موسسه ژئوفيزيك دانشگاه تهران _ پايه گذاري مركز تحقيقات اتمي دانشگاه تهران _ پايه گذاري اولين رصدخانه نوين در ايران _ پايه گذاري مركز مدرن تعقيب ماهواره ها در شيراز _ پايه گذاري مركز مخابرات اسدآباد همدان _ پايه گذاري انجمن موسيقي ايران و مركز پژوهش هاي موسيقي _ پايه گذاري كميته پژوهشي فضاي ايران _ ايجاد اولين ايستگاه هواشناسي كشور (در ساختمان دانشسراي عالي در نگارستان دانشگاه تهران) _ تدوين اساسنامه و تاسيس موسسه ملي ستاندارد _ تدوين آيين نامه كارخانجات نساجي كشور و رساله چگونگي حمايت دولت در رشد اين صنعت _ پايه گذاري واحد تحقيقاتي صنعتي سغدايي (پژوهش و صنعت در الكترونيك, فيزيك, فيزيك اپتيك, هوش مصنوعي) _ راه اندازي اولين آسياب آبي توليد برق (ژنراتور) در كشور _ ايجاد اولين كارگاه هاي تجربي در علوم كاربردي در ايران _ ايجاد اولين آزمايشگاه علوم پايه در كشور
تاسيس مدرسه مهندسی وزارت راه و تدريس در آن، سال ۱۳۰۷؛ نقشه کشی و نقشه برداری راه های ساحلی ايران ميان بنادر خليج فارس از بوشهر تا بندر لنگه، سال ۱۳۰۷؛تاسيس دارالمعلمين عالی ( دانشسرای عالی )، ۱۳۰۷؛ايجاد اولين ايستگاه هواشناسی، ۱۳۱۰؛ تهيه نقشه راه تهران به شمشک، ۱۳۱۰؛نصب و راه اندازی اولين دستگاه راديولوژی کشور، ۱۳۱۰؛ تاسيس اولين بيمارستان خصوصی در ايران ( گوهرشاد )، ۱۳۱۲؛ شروع واژه گزينی علمی، ۱۳۱۲؛ تاسيس و همکاری در قانون گذاری دانشگاه تهران، ۱۳۱۳؛تاسيس دانشگاه فنی، ۱۳۱۳؛رياست و تدريس در دانشگاه فنی، ۱۳۱۵ - ۱۳۱۳؛ تاسيس دانشگاه علوم، ۱۳۲۱؛رياست و تدريس فيزيک در دانشگاه علوم، ۱۳۲۱؛ تاسيس نخستين رصدخانه برای پيگيری اطلاعات ارسالی از ماهواره ها در شيراز، ۱۳۳۰؛تعيين ساعت ايران، ۱۳۳۰؛تاسيس موسسه ژئو فيزيک دانشگاه تهران، ۱۳۳۰؛تاسيس مرکز اتمی ايران، ۱۳۳۰؛پايه گذاری اولين مدارس عشايری کردستان، ۱۳۳۰؛اولين رييس هيئت مديريه خلع يد از شرکت نفت انگليسی در دوران نخست وزيری دکتر محمد مصدق؛مدير عامل شرکت ملی نفت؛وزير فرهنگ در دولت دکتر محمد مصدق؛تدريس در دانشگاه تا سن نود سالگی؛عضو دائمی شورای اتمی شيکاگو؛عضو آکادمی علوم نيويورک؛عضو پيوسته شورای دانشگاه؛عضو شورای عالی فرهنگ؛عضو انجمن اصلاحات علمی؛رييس انجمن پژوهش فضايی ايران ( هنگام تشکيل آن )؛رييس انجمن ژئو فيزيک ايران ( هنگام تشکيل آن )؛پايه گذاری انجمن موسيقی ايران؛تشکيل فرهنگستان زبان ايران؛تدوين قانون و تشکيل موسسه استاندارد؛تحقيق و مطالعات علمی در دانشگاه های جان در کنار دانشمندانی نظير پروفسور انيشتين، شرودينگر، بورن، فرمی و چند فيزيکدان ديگر و تبادل نظر با برتراند راسل و آندره ژيد.وی تنها شاگرد ايرانی پروفسور آلبرت انيشتين بود و به زبان های فرانسوی، انگليسی، آلمانی و عربی اشراف و نسبت به زبان های سانسکريت، يونانی، لاتين، پهلوی، اوستا، ترکی و ايتاليايی آشنائی داشت.علاوه بر نگارش مقاله ها و رساله هايی و قرائت برخی از آن ها در کنفرانس های بين المللی، از جمله تاليفات وی می توان به اين عنوان ها اشاره نمود:حساسيت سلول های فتو الکتريک؛کتاب فيزيک ( دوره اول متوسطه )، ۱۳۱۸؛نام های ايرانی، ۱۳۲۹؛ديدگانی فيزيک ( مبحث تداخل و پراش نور؛ گردآورنده: نيره حمزه و مهدی خاتمی، جلد اول، ۱۳۴۱، نشريه ۷۲۴ دانشگاه)؛فيزيک جديد و فلسفه ايران باستان، ۱۳۴۳؛توانايی زبان فارسی، ۱۳۵۰؛الکتروديناميک؛فيزيک؛نگره کاهنربايی؛فيزيک حالت جامد؛ديدگانی کوانتيک؛دارالفنون آمريکايی بيروت، بيروت ۱۹۲۴م.؛رساله راه ما به زبان فرانسوی، ۱۹۳۵ م..در سال ۱۳۶۶ در کنگره شصت سال فيزيک ايران، از خدمت دکتر حسابی به عنوان ٫پدر فيزيک نوين ايران٬ قدردانی شد. جوايزی ديگر استاد عبارتند از:استاد ممتاز دانشگاه تهران، ۱۳۵۰؛دريافت نشان افتخار ٫کومان دو لژيون دونور٬، بالاترين نشان علمس فرانسه، به مناسبت ارائه فرظيه بينهايت بودن ذرات؛نامزدی دکتر حسابی به عنوان مرد سال از سوی موسسه زيست نگاری بين المللی ( آمريکا ).پروفسور محمود حسابی در ۱۲ شهريور سال ۱۳۷۱ هنگام معالجه بيماری قلب در بيمارستان دانشگاه ژنو بدرود حيات گفت.منابع:- آبی، بيژن. ٫با دکتر محمود حسابی، پدر فيزيک نوين ايران٬ ، اطلاعات علمی، س. ۵، ش. ۲۱ (۱۵ دی ۱۳۶۹)، ص. ۲۷ - ۴۰. - وزرای آموزش و پرورش ايران؛ وزرای معارف ايران / احمد عبدالله پور، چاپ دوم، ص. ۱۷۹ - ۱۸۴.- فرهنگ واژگان انگليسی به فارسی / پژوهش و نگارش محمود حسابی، ( حاوی زندگی نامه دکتر محمود حسابی ).- مولفين کتب چاپی فارسی و عربی / خانبابا مشار، جلد ششم، ص. ۲۳ - ۲۴.- زندگی نامه رجال و مشاهير ايران ( ۱۲۹۹ - ۱۳۲۰ خ. )، جلد سوم، ( ج - ژ ) / حسن مرسلوند، ص. ۶۰ - ۸۸.- بروشور مشترک انجمن آثار و مفاخر فرهنگی و دانشگاه تهران به مناسبت مراسم يادبود دکتر حسابی ( ۱۳/۶/۱۳۷۳ )

پ.ن.: ممکن است در بند های فوق بند تکراری وجود داشته باشد چون این ها را از دو سایت برداشتم

به نام پدر

2006-08-31T04:18:00.000-07:00

به نام عشق ، به نام تو ، به نام زنده گی
به نام امید ، به نام یک دیوانه ، به نام شمس
به نام حسرت ، به نام اشک ، به نام فریاد
به نام سراب ، به نام قطره
به نام شراب
به نام دریا ، به نام ابر ، به نام آنان که پنهان اند
به نام نگاه ، به نام تو
به نام خدا
به نام سکوت ، به نام مرگ
به نام نامی وداع

چنان که از نیم نگاهی هرچند گذرا به موسیقی ، سینما و در یک کلام ، فرهنگ ایران تا به امروز می توان یافت ، "غم" را جایگاه ویژه ای در این عرصه است . چنان که در اشعار ، ترانه ها و همه ی دیگر متشابهات آن ها می توان به چنبن رهیافتی رسید. عشق های فوق العاده نوستالوژیک، عرفان پستو نشینی، غم غربت و سوز فقر ، همه موید این واقعیت است.
چنان که نگارده اند و خوانده ایم ، این همه ، حاصل جنگ های پی در پی ، اشغال دائمی کشور و در کل استبدادی ست که هماره بر این سرزمین مستولی بوده است. چون حمله ی اسکندر، چنگیز و دیکتاتوری و حکومت فردسالاری که گویی توده ، دائماً از ناخرسندی آن "سالار" وحشتی روز افزون را تحمل می کرده اند . رد ِ پرچالش این پیشینه را به ساده گی می توان در حکومت حاکمه ، فئودالیسم گذشته و حتی مدیریت های کنونی و حتی در نظام خانواده تحت عنوان احترامات افراطی دنبال کرد.

از دیگر پهنه هایی که به ساده گی می توان این اثر را به وضوح به نظاره نشست، هنر های نمایشی همچون سینما و تئاتر است . چنان که همیشه موفق ترین و مقبول ترین اثرهای این عرصه را آثاری تشکیل داده اند که عمیقاً از دل این ژانر بیرون آمده اند.

شاید بتوان گفت که مهم ترین تراژدی که اخیراً آن را مظلومانه آزمودیم و – از آن جا که تراژدی ها اساساً خاتمه ناپذیرند- هنوز ادامه دارد ، جنگ است. "به نام پدر" اثر سال گذشته ی ابراهیم حاتمی کیا با بازی موفق ولی نه چندان نو پرویز پرستویی که به تازه گی بر روی پرده ی سینما رفته است و از حق نگذریم از تبلیغات بی حد و حصری بهره جسته است ، اثر دیگری ست از ژانر فوق که می توان به انبار فوق العاده غنی آثار نوستالوژیک ایران افزودش .

داستان ، چندان جدا از داستان زنده گی رزمنده ای نیست که تنها برای نجات جان همرزم خود ، به ناچار و گویی برای فرار از عذاب وجدان جنگنده ی خود ، دست به گروگان گیری از هم وطنانی می زند که سال های جوانی اش را برای حفظشان از خطر زیر گلوله باران و آتش سپرانده بود : "آژانس شیشه ای".

اما این بار ابراهیم خان حاتمی کیا ، قصه ای را نوشت ، که مینی که پدر کاشته بود ، پای دختر را از او می گیرد، فیلم سراسر مملو از نشانه هایی ست که نسل دیروز چه تصمیم ها که برای فرزندان خود نگرفته اند و همچنان نیز مشغولند گویی هیچ وقت این نسل بزرگ نمی شود . هزینه هایی را فریاد می کند ، که فرزند ، از کودکی خویش ، با نداشتن رفاه کافی – که در قیاس با کودکان امروز به وحشتناکی هر چه تمام تر نمود می کند – تحمل هر روزه ی اضطراب و نگرانی های کشنده و آثار عمیق روحی و جسمی تنها به خاطر تصمیماتی جوانانه از سوی پدرانش پرداخته است. گویی او بچه گی نکرد چون مجالش نبود، نخندید چون پدرش حوصله نداشت ، آرام نخوابید چون تا بزرگ شود کابوس جنگ می دید ، جوانی نکرد چون امکاناتش نبود، ازدواج نکرد چون پدرش دوست نداشت، زنده گی نکرد چون او نخواست، چرا که پدرش پیش از او به خاطر هرچیز که نامش بگذارید – از تخلیه ی انرژی و هیجان جوانی ، تا آرمان گرایی خویش تن خویشش – او را فدا کرده بود ، او را و زنده گی اش را ، لحظه لحظه ی آینده اش را . طنز قضیه این جاست که این پدر ، خود را فداکار ترین و فرزند را فردگرا ترین و بی مسولیت ترین می پندارد !!!-

بگذارید این وطن دوباره وطن شود!!!-

در پایان می بایست از چرخشی 180 درجه ای – شاید از روی همان عذاب وجدان مذکور- از سوی نویسنده و کارگردانی که عمری از مشهور ترین جنگ طلبان عرصه ی فرهنگ محسوب می شد ، یاد کرد . از حاتمی کیایی که دیروز دانشگاه رفتن را در جنگ کفری مسخره می دانست و امروز چنین اثری می نویسد ، باید پرسید که :"آقا ابراهیم تازه حالا؟؟ پس از این همه تاوانی که ما دادیم ، شما بزرگ شدید و این ها را فهمیدید؟؟!!" کاش حاتمی کیای امروز ، تصمیم گیرنده ی دیروز زنده گی نسلی بود ، که به دلیل همین پیشینه ی تاریک و مخوف ، امروز تنها در ازدواجش 26% شکست را بعد از فاصله ای کوتاه مشاهده می کنیم . "آقا ابراهیم خان ها ، تحویل بگیرید! گرچه سهراب سال هاست که به بدترین وضع مرده است !!! ، این خودپسندی شما یود که جنون خود را به زنده گی فرزندتان ترجیح دادید، هنوز هم می دهید ، نوعی دیگر."

جز عشقی جنون آسا
همه چیز ِ این جهان ِ شما جنون آساست –

چرا فریاد؟

2006-08-25T09:42:00.000-07:00

دل ام کپک زده است ، آه
که سطری بنویسم از تنگی دل
همچون مهتاب زده ای از قبیله ی آرش بر چکاد صخره ای
زه جان کشیده تا بن گوش گبه رها کردن فریاد آخرین

ڤ

کاش تنگی دل نیز نام کوچکی می داشت
تا به جان اش می خواندی
نام ِ کوچکی
تا به مهر آوازش می دادی
هم چون مرگ
که نام ِ کوچک ِ زنده گی ست
و بر سکوب ِ وداع اش به زبان می آوری
هنگامی که قطاربان
آخرین سوت اش را بدمد
و فانوس ِ سبز
به تکان در آید
نامی به کوتاهی آهی
که در غوغای آهنگین ِ غلتیدن ِ سنگین ِ پولاد بر پولاد
به لب جنبه ای بدل می شود
به کلامی گفته و نا شنیده انگاشته

یا ناگفته ای شنیده پنداشته

ڤ

سطری
شطری
شعری
نجوائی با فریادی گلودَر
که به گوشی برسد یا نرسد
و مخاطبی بشنود یا نشنود
و کسی دریابد یا نه
که "چرا فریاد؟"
یا " با چه مایه از نیاز؟؟"
و کسی دریابد یا نه
که "مفهومی بود این یا مصداقی ؟
صوت واژه ای بود این در آستانه ی زایشی یا فرسایشی ؟
ناله ی مرگی بود این یا میلادی؟
فرمان ِ رحیل ِ قبیله مردی بود این یا نامردی ؟
خانی که به ودای برکت رها می نماید
یا خائنی که به کج راهه ی نا مرادی می کشاند ؟"

و چه بر جای می ماند آن گاه ؟
که پیکان فریاد
از چله
رها شود؟

نیازی ارضا شده ؟
پرتابه ای
به در از خویش
یا زخمی دیگر به آماج ِ خویشتن؟

و بگو با من بگو با من
که می شنود
و تازه
چه تفسیر می کند؟؟

احمد شاملو 9 مرداد 1368

خبر

2006-08-17T11:50:00.000-07:00

کوه ها با هم اند و تنهایند
هم چو ما با همان ِ تنهایان

خبر 18:30 – اخبار تهران – شبکه ی 5 سیما – 26 امرداد 1385
مشخص شده است اعترافات جوانی که به سرقت های هنگفت و پیاپی اعتراف کرده بود و در زندان به سر می برد ، دروغ بوده است و این سرقت ها اساساً رخ نداده بوده اند.
پس از این که دادگاه مربوط ، جوان را به مرکز روان پزشکی تحویل دادند و این مرکز صحت کامل روحی روانی این جوان را اعلام نمود ، وی لب به سخن گشود که : از زنده گی تکراری خسته شده ام

فاجعه ی روزمره گی ، فاجعه ای که هر روز هزاران هزار بار رخ می دهد

از این گونه مردن

2006-08-16T04:04:00.000-07:00

می خواهم خواب اقاقیا ها را بمیرم
خیال گونه
در نسیمی کوتاه
که به تردید می گذرد
خواب اقاقیاها را بمیرم

ٱ

می خواهم نفس سنگین اطلسی ها را پرواز گیرم
در باغچه های تایستان
خیس و گرم
به نخستین ساعات عصر
نفس اطلسی ها را پرواز گیرم

ٱ

حتی اگر زنبق کبود کارد
بر سینه ام
گل دهد
می خواهم خواب اقاقیا ها را بمیرم در آخرین فرصت گل
و عبور سنگین اطلسی ها باشم
بر تالار ارسی
به ساعت هفت عصر

احمد شاملو- 18 آبان 1351

گمسک - سفر به گمسک

2006-08-11T06:06:00.000-07:00

گمسک - سفر به گمسک
.خلاصه داستان : زن و مرد جوانی پس از ازدواجشان راهی شهری بنام گمسک می شوند و در میانه راه از قطار جا می مانند , آن دو بطور موقت در مهمانخانه کوچکی می مانند و با باطل شدن بلیطهای قطار اقامت ناخواسته شان ادامه می یابد. آنها به ناچار برای مهمانخانه دار کار می کنند و زن رفته رفته به زندگی در آنجا خو میگیرد , اما مرد همواره در سودای شهر آرمانی اش " گمسک " است. سرانجام مرد بعد از دیدار اتفاقی با پیرمرد دستفروش تحت تاثیر شخصیت او قرار میگیرد و ...سفر به گمسک در 3 قسمت 50 دقیقه ای و در گروه ادب و هنر شبکه چهار تولید شده است

از قطار پیاده نمی شوم ، به هیچ وجه! من به گمسک می رسم .حتماً داستان تکراری و هر روزه ی سفری ناکام به اتوپیای خود ساخته ای که به واقع ، مجهول است اما بر تمام معلوم ها برتری ذاتی دارد ، بدان سبب که فی الذات اتوپیاست.اتوپیایی که هماره قربانی وابسته گی ها و وابسته گان وابسته گان انسان می شود و آن چه باقی ست ، وابسته گانی ست ، بیگانه با گمسک ، و آشنایی خاموش و افسرده که هر گاه تا آخر عمر گوش به صدای خوش آواز قطاری می کند که هزاران بار به گمسکش نبرده است. و کودکش می خوانند ، چرا که هنوز آرزوهای کودکی هایش را ، که ایده آل های حقیقی اوست از یاد نبرده است و پاسخ تمام گلایه های او، "خود خواستی " ست.روبر تمام است ، گویی نوع بشر که وارد بازی از پیش باخته ای به نام زنده گی شده است . رقابتی که پاسخ همیشه اش ، باخت-باخت بوده است . انسانی که تنها به خاطر خطای دید ، از قطار گمسک جا مانده است و در ناخواسته هایش ریشه دوانده ، دست و پا می زند و تا همیشه چهره اش از شکست ، شکسته است

کاش در راه دفن نشویم، کاش می شد در راه دفن نشویم

شرف زخمی ست

2006-07-31T22:22:00.000-07:00

وقتی با یه اتفاق کوچیک یه ترم می ره هوا وقتی یک عمر ، با یک تصادف نابود می شه وقتی یک آدم در یک تصادف له می شه وقتی یک عشق با یه sms داغون می شه وقتی یک نگاه در یک لحظه عوض می شه وقتی یک مادر در یک غم ، دق می کنه وقتی با یه بمب یا موشک یا هر کوفت دیگه ای یهو هزار نفر سرویس می شن وقتی پشه فرعون رو می کشه وقتی این همه آدم سالم الاف می گردن اون وقت هاوکینگ از گردن به پائینش فلجه وقتی با پنجاه تومن می شه اون خانومه که کنار خیابون وایساده رو تبدیل به برده کرد وقتی یارو 30 سال کار می کنه بهش دویست هزار تومن حقوق می دن وقتی من چون بابام از بابای شاگرد اول کلاس پولدار تره ، با معدل 12 می شوم رئیس اون وقتی خدا تورو بیشتر از من دوست داره ، هم از من خوشگل تری هم پولدار تر هم خانواده ات بهتره هم خوشحال تری هم باهوش تر هم همه چی تر وقتی هنوز آدما همدیگرو سنگسار می کنن وقتی من پست می نویسم که حال تورو بگیرم تو می خندی که برینی به حال من دنیا یک توالت بیشتر نیست راحت باشید

غروبی دیگر

2006-07-31T14:28:00.000-07:00

ما در هنگام غرو در مقابل آفتاب می ایستیم

،و به خود می بالیم، که سایه های مان از خودمان بلند تر اند

سبز منی

2006-07-30T00:42:00.000-07:00

جهان را هرگز یارای نشستن در مقابلت نیست ، سبز چشمانت را هیچ جنگلی توان پاسخ ندارد . سبز سبز باش همچون همیشه ، عالم محتاج چشمان توست تا هر بهار باز بتواند سبز را باز ببیند ، باز بسازد ، بتواند سبز بماند ،
سپاس خدای را که سبزت آفرید ، زیباترین ، بی تو به سر نمی شود

جاده ی کناره

2006-07-27T03:54:00.000-07:00

جاده ی کناره – 1 شب – 120 تا سرعت
شیشه رو می دم پائین ، باد می آد –خیلی شدید
سرعت 130 تا
صورتم رو می بره ... حس می کنم دیگه صورت ندارم
سرعت 140 تا
چراغ رستوران ها و هتل های کنار جاده از پشت پلک هام آزارم می ده
مثل همه ی چیز های دیگه ، آزارم می ده
مثل آفتاب که باز فردا می خواد در بیاد ، مثل دوست دختر های تکراری و عوضی – مثل حرف های رمانتیک قلابی مثل دلقک بازی ها و تیکه انداختن های مسخره برای مخ زدنی که همه گان دانند ، به روی خودشون نمی آرند!! مثل هر کاری که برای چیز دیگری باشه ، هرچند مقدس ،
آزار میده ، من هم فحشش می دم ، مثل همه چیز های دیگه .همه ی چیز های دیگه.!
بخوابید چشمان من ، چونان متون مکبث، بی آزرم ، بی عذاب ، ...
...آزارم می ده
سرعت 160

ای کاش این باد ، تمام را می برد ، به یغما می برد احساس مرا ، صورت مرا ، فریاد ها را، چراغ رستوران های جاده را .بد را ، باد

را ، شومی ها را ، ستاره گان را ، همه را ای کاش می برد ،خدا را ای کاش که این سان است ....فقیر ، پیر ، و مفتخر به ایام شباب ، چون سرهنگانی که در حالی که محتاجند جرعه ای را
(سرعت 180)

اگر می برد دیگر مهم نبود چه بلایی بر سرشان می آمد ، اگر می خواست ، به پارکینگ دنیا می بردشان ، یا به خداشان وا می نهاد ، یا سر راه نیاز مندی می گذاشت که شاید هنوز محتاج شعر است و سرودن ، محتاج بال است و پرواز ، محتاج عشق است و گناه ، محتاج درد است و نگاه ،محتاج است به احتیاج ، به جهنم

postumus

2006-07-24T05:33:00.000-07:00

سنگ
برای سنگر،
آهن
برای شمشیر،
جوهر
برای عشق،
در خود به جستجویی پیگیر
همت نهاده ام
در خود به کاوش ام
در خود
ستم گرانه
من چاه می کنم

من نقب می زنم
من حفر می کنم.
در آواز من ، زنگی بی هوده هست
بی هوده تر از
تشنج احتضار :
این فریاد ِ بی پناهی ِ زنده گی
از ذروه ی دردناک یأس
به هنگامی که مرگ
سرا پا عریان
با شهوتِ سوزان اش به بستر ِ او خزیده است و
جفتِ فصل ناپذیرش
- تن -
روسبیانه
به تفویضی بی قیدانه
نطفه ی زهرآگین اش را پذیرا می شود.

ڤ

در آواز ِ من
زنگی بی هوده هست
بی هوده تر از تشنج ِ احتضار
که در تلاش ِ تاراندن ِ مرگ
با شتابی دیوانه وار
باقی مانده ی زنده گی را مصرف می کند
تا مرگ ِ کامل فرا رسد.

پس زنگ ِ بلند ِ آواز ِ من
به کمال ِ سکوت می نگرد.

ڤ
سنگر برای تسلیم
آهن برای آشتی
جوهر
برای
مرگ!
احمد شاملو.

تنهایی

2006-06-23T07:04:00.000-07:00

اگر تنها ترین تنها شوم ، باز هم "تو" هستی

تنها خواهم ماند ... سرد، نا امید شاید، و عاشق هماره...نگرستنم نثار تو

2006-06-22T02:45:00.000-07:00

جوانه ها-عاشقانه ای در ساحل

2006-06-22T02:21:00.000-07:00

جوانه ها داستان زنده گی شخصی است با تفکری متفاوت که عشق را در تمرکز تنهائی خویش جستجو می کند و اگرچه هر از گاهی با رعد و طوفانی به دنبال ماجرائی پراحساس قدم بر می دارد ولی باز پیروزی فتح و آرامش را در تمرکز خویش باز می یابد.جوانه ها در تنهائی آغاز می شود ، در خلوت با خاطرات ، صاعقه ای سکوت را می شکند ، سپیده ظهور می کند و تمرکز و آرامش می گریزند و.نوای خوش عشق، کلبه ی تنهائی را فتح می کند.... سفر آغاز می شود ، رویای دیگر، به سوی "عاشقانه ای در ساحل" ، جوانه ها افسانه ماه را می یابند که حدیثی ست برای زنده گی نو آن ها پیغامی درغروب دهکده با صدایی بارانی می شنوند ، و بارانی دیگر

بیتی ازحافظ

2006-06-22T01:59:00.000-07:00

دل به امید صدائی که مگر در تو رسد
ناله ها کرد در این کوه ، که فرهاد نکرد

moon

2005-12-11T01:19:00.000-08:00

دیروز ساعت 3 بعدازظهر ماه تو آسمون بود
فکر کردم که
ماه اگه بخواد در بیاد در میاد حتی وسط روز اگرهم نخواد در بیاد تو ظلمات شب هم در نمی آد

forgotten weblog!!!

2005-12-02T21:08:00.000-08:00

هیچ می دونید ممکنه آدم فراموش کنه که یه وبلاگ داره؟
راستی امشب تولدمه / اصلاً از این که به دنیا اومدم خوشحال نیستم. جالبه که نه من خوشحالم نه بقیه ! در هر صورت:
جهان و کار جهان جمله هیچ درهیچ است/هزار بار من این نکته کرده ام تحقیق.!

avvalin defaa...

2005-11-24T01:52:00.000-08:00

sasank_1985: weblogamo khoondid?
Nima Khosravi: are
Nima Khosravi: man bi kar nemishodam!
sasank_1985: chi kar mikardid?
Nima Khosravi: nemidoonam
sasank_1985: masalan?
Nima Khosravi: alan daram miram nahar
Nima Khosravi: too rah fekr mikonam behet migam
sasank_1985: ok...

relativity

2005-11-24T01:33:00.001-08:00

دو روز قبل نظریه ی نسبیت صد ساله شد(به من چه؟) نسبیت دان های عزیز تبریک!!اگه نسبیت نبودد شما بیکار بودبد(مخصوصاً
جناب نیما خ.
از جناب آلبرت.انیشتین هم کمال تشکر رو داریم:مرسی

einstein

2005-11-24T01:01:00.002-08:00

دو روز قبل نظریه ی نسبیت صد ساله شد(به من چه؟) نسبیت دان های عزیز تبریک!!اگه نسبیت نبودد شما بیکار بودبد(مخصوصاً

جناب نیما خ.

از جناب آلبرت.انیشتین هم کمال تشکر رو داریم:مرسی

لعل لب

2005-11-18T09:42:00.000-08:00

گر لعل لبی تنگ شرابی قدحی بود از قامت موزون تو حتی شبحی بود
اين تشنه ی ديدار چه می شد که الهی سيراب لب لعل تو با يک نگهی بود

شروعی دیگر؟

2005-11-18T09:33:00.000-08:00

این وبلاگ را شروع کردم در ادامه ی وبلاگ چهره که به دلایل فنی امکان بازسازی اش نبود. . این خاتمه ای ست بر آغازهای پی درپی و بی حاصل.
جوانه ها نام ألبومي بسيار زيباست از بهزاد ...